Best Pizza in Town

Γράφοντας σε προηγούμενο post για την μυστηριώδη κρεπερί, θα πρέπει “παρεπιπτόντως”
(όπως-λένε-και-οι-δικαστικοί-και-οι-νομοθέτες-και-η-μητέρα-μου-πάντα-έλεγε-ότι-θα-μπορούσα-να-είμαι-θεωρητική-κατεύθυνση-επειδή-ξέρω-και-πολλές-γλώσσες-και-να-γίνω-δικαστής-και-να-κλείσω-πολύ-κόσμο-στη-φυλακή-επειδή-δεν-είμαι-και-ο-πιο-καλόκαρδος-άνθρωπος-του-κόσμου-και-το-σκότωσα-το-αστείο-αλλά-δεν-με-νοιάζει),

θα πρέπει παρεπιπτόντως ΛΕΜΕ να γράψω για την α’ εναλλακτική σε περίπτωση που στην κρεπερί συμβαίνουν τα παράδοξα και είμαστε έτοιμοι να λιποθυμίσουμε από την πείνα και τα νεύρα ή απλά να ΦΑΜΕ, εμείς τα παιδιά θαύματα και ο λαχανόκηπος κάποιες φορές.

Η πρώτη εναλλακτική λοιπόν είναι μία πιτσαρία ιστορική, με διαχρονική φήμη, ανοιχτή 24/7 με την καλύτερη διάθεση να σερβίρει τους πελάτες της. Μπορεί κάποιος αφελής και επιπόλαιος να την περάσει για πιτσαρία της σειράς, όμως ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ _ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

Η πιτσαρία η συγκεκριμένη λοιπόν, να ενημερώσουμε ότι παρασκευάζει η ίδια τις πίτσες που πουλάει. Ω ναι. Και έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο την τεχνογνωσία της που προμηθεύει τα περισσότερα μαγαζιά σφολιατοειδών της Θεσσαλονίκης με σφολιατοειδή και φυσικά τί άλλο; Πίτσες.

Εδώ είναι όμως το θέμα.

Για να διατηρήσει την απρόσκοπτη λειτουργία και επιτυχία του Καταστήματος Λιανικής Πώλησης Πίτσας, που οφείλεται στη μοναδικότητα της πίτσας και στην δίχως κωλύματα αστραπιαία εξυπηρέτηση των πελατών της,

φροντίζει η σάλτσα από τις πίτσες που πωλούνται στο κατάστημα λιανική να είναι πλουσιότερη και νοστιμότερη έναντι των πιτσών που πωλούνται χονδρική.

Αυτό είναι προσωπικό και ανεπίσημο συμπέρασμα, μετά από συνεδρίαση με τον ΑΦΕΝΤΙΚΟ και ΚΩΛΟΠΑΙΔΙ. Μπορεί να θέλει και η ΚΛΑΝΙΑΡΑ να συμπληρώσει κάτι, αλλά δεν την αφήνω ως τιμωρία που συνήθως τα κλάνει και δεν μπορεί να τελειώσει το φαΐ της.
(Εξ’ού και ο χαρακτηρισμός σε όσους δεν ξέρουν ήδη ή είναι ανίκανοι να φανταστούν)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Φυσικά, ένα άλλο μεγάλο asset ή χαρτί ή άσσος στο μανίκι όπως λέμε, του μαγαζιού είναι φυσικά το προσωπικό του. Έχουμε να κάνουμε με τον μόνο ιδιωτικό υπάλληλο στην πόλη της Θεσσαλονίκης που έχει καταφέρει να γεφυρώσει τον άψογο και αψεγάδιαστο επαγγελματισμό με την αληθινά θετική και φιλική διάθεση.

Λόγος φυσικά για τον κύριο Ιωάννη, που με το που εισέρχεται κάποιος στο μαγαζί, τον αφοπλίζει από την κούραση και αρνητική ενέργειά του με τη θετική αύρα του, τη φιλοσοφία του για τη ζωή και με την πληθώρα ερωτήσεων που του κάνει, για να τον εξυπηρετήσει καλύτερα φυσικά.

Ο παραπάνω κύριος, διατίθεται να μοιραστεί τη φήμη του με φωτογραφικό υλικό που “ανεβάζεται” και “επισημαίνεται” με λογαριασμούς ανθρώπων γνωστών κοινωνικών δικτύων και τον απεικονίζει στον τόπο εργασίας του.

Μπορεί κάποιος να ρίξει μια ματιά εδώ.

ΧΡΟΝΟΣ

Πολλές φορές θα τύχει κάποιος πελάτης να μπεί στο κατάστημα και να αντικρίσει το ταψί της διάσημης πίτσας άδειο –ή αδειανό όπως λέει κ η παροιμία για τον ψαρά και τον κυνηγό.

Το εκπαιδευμένο προσωπικό θα ενημερώσει τον υποψήφιο πελάτη ότι σε 6-7 λεπτά θα είναι έτοιμη η επόμενη.

Ο χρόνος αυτός αποτελεί την χρυσή τομή του μέσου χρόνου ταχυφαγείων, αφου 5 λεπτά είναι ψέμματα και πάνω από 8 λεπτά είναι πολλά. 6-7 λεπτά, μπορεί κάποιος να κάνει ένα τσιγάρο ή ένα τηλέφωνο και να αφήσει και την πίτσα να κρυώσει ένα λεπτό.

Ο υποψήφιος πελάτης λοιπόν γίνεται κανονικός, ικανοποιημένος και χορτασμένος πελάτης σε περίπου 10 λεπτά. Μετά μπορεί να πάει σπίτι στη γυναίκα του και να κοιμηθεί ευτυχισμένος που δεν άργησε και δεν θα υποστεί κρεβατομουρμούρα.

Αυτός ο χρόνος επίσης επιτρέπει στο μικρό κατάστημα να έχει συνέχεια κίνηση και εκτοξεύει τις πωλήσεις στα ύψη, που σημαίνει ότι όποτε πάρεις πίτσα το κασέρι θα ρέει περήφανα λιωμένο και παντρεμένο με τη μοναδική σάλτσα και δεν θα είναι ξεραμένο, όπως σε άλλα παρόμοια ερασιτεχνικά καταστήματα που δεν έχει πουληθεί ούτε μία πίτσα από το πρωί.

ΤΙΜΗ

Η τιμή της πίτσας είναι ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι.

Επάνω από τις 80άλεπτες τις Kαμάρας που πουλάνε σόλα με πλαστικό κασέρι και νερομένο κονκασέ zanae και σου δημιουργούν στομαχικές και εντερικές διαταραχές αν δεν είσαι εκπαιδευμένος, και κάτω από τα ψωνίστικα και δήθεν μαγαζιά που εύχομαι να θερίσει επιτέλους αυτή η κρισάρα.

Πληρώνεις για αυτό που τρώς. Ισως και λίγο παραπάνω μάλλον από αυτό που τρώς λόγω της αυξημένης ζήτησης. Αλλά είναι ειλικρινές. Και συμφέρει παραπάνω από ένα βρωμόγυρο πια, καθώς μπορείς με την τιμή από ένα σάντουιτς να την κάνεις ταράτσα με δύο πίτσες (την κοιλιά – ο θείος μου το λέει και γελάω πολύ).

ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΕΙΑ

Einstein said, “If A equals success, then the formula is: A=X+Y+Z.
X is work.
Y is play.
Z is keep your mouth shut.”

Όποτε το ΑΦΕΝΤΙΚΟ ζητούσε πιπέρι επειδή έχει καταστρέψει τα κέντρα γεύσης και τους θύλακες της γλώσσας του με τα αμέτρητα σιγαρέττα που καπνίζει ολημερίς, απολογητικά το προσωπικό μετά από πολύ ψάξιμο και διάλογο μας απαντούσε ότι δεν έχει πιπέρι εδώ αλλά στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ.

Nαι το θέμα έκλεινε πάντα εκεί και δεν υπήρχε κουβέντα μετά από αυτό. Η φαντασία μας κάλπαζε, ως καλλιτέχνες κιόλας λέμε τώρα, για το τί μπορούσε να υπάρχει κάτω από τα πόδια μας.

Ενδεικτικά, σας παραθέτω και έναν τέτοιο διάλογο. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Lef και Bill με Sir Ioannis
O Αφεντικός και το Κωλοπαίδι με τον πιο σουπερουπερότερο πωλητή της Θεσσαλονίκης. Εγώ ήμουν πολυάσχολος και δεν μπόρεσα να παραβρεθώ “τούτη τη βραδιά”

-“Γεια σας, καλησπέρα!”
-“ΩΩΩΩ Καλώς τα παιδιά; Τι κάνετε; Πως πάει το συγκρότημα; Alex το μαλλί σου τα σπάει!!! Και η φωτογραφίες σου στο φάτσαμπουκ επίσης!!! Εσύ πρέπει να είσαι η Ελισάβετ και εσύ μάλλον ο Βασίλης, σωστά; Τι θα πάρετε; Για πες εσύ Alex πρώτος! (πάντα πρώτος)”
-“Δυο πίτσες.”
-“Να στις κόψω;”
-“Βεβαίως.”
-“Μήπως υπάρχει λίγο πιπέρι;”
-“Κάτσε λιγάκι να δώ… Αχ δεν το πιστεύω… Μαρία, δεν πήγες σουπερ-μάρκετ; Αχ συγγνώμη παιδιά, δεν έχουμε πιπέρι εδώ, έχουμε στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ.”

CUSTOMER_RELATIONSHIP_EXCELLENT_MANAGEMENT

Να σημειώσω εδώ, ότι αφού το αφεντικό, παρήγγειλε πολλές φορές tabasco, την επόμενη φορά μας περίμεναν δύο μπουκαλάκια, ένα καπνιστό και ένα απλό, στην βιτρίνα.

Αυτό κύριοι μαγαζάτορες είναι σωστή πολιτική.

Η επιχείρηση προμηθεύτηκε tabasco για την περαιτέρω ευχαρίστησή μας, παρόλο που καταβροχθίζαμε τις πίτσες του και α-tabascες.

Τώρα που τα γράφω αυτά και είμαι και εκτός Θεσ/νίκης πολύ τσαντίζομαι και-οχι-τσατίζομαι που δεν μπορώ να χτυπήσω δυο πιτσούλες και ένα κακάο. Θα το διαβάσουν τα άλλα τα μπασταρδολαχανάκια και θα φάνε πίτσα σήμερα ρε π…φίλε.

Leave a Reply