Ουρανούπολη’s Παρασκευο-Weekend ptΙ

Επειδή λοιπόν τελειώνει ζγά-ζγά, σιγούλια-σιγούλια, το καλοκαιράΚΙ και κατά πάσα πιθανότητα και η παραμονή μου σε αυτή τη χώρα για τους προσεχείς μήνες, αποφάσισα να κάνω ένα ωραίο δώρο -στον εαυτό μου πρώτα και έπειτα σε όλους αυτούς που με ανέχονται τόσα χρόνια δεύτερα- και να περάσω ένα ωραίο και ξεκούραστο Π/Σ/Κ διακοπών…

Είχαμε ένα hands-on approach λοιπόν και επειδή ήταν ήδη Τρίτη και τα πίναμε οπότε πάει και η μισή Τετάρτη, έπρεπε να συνενοηθούμε γρήγορα.
(Υπάρχει μία τεράστια αδράνεια στη συννενόηση όταν ισχύει: άτομα ≥ 3. Θα γράψω και μία μέρα για αυτό.)

Υπήρχαν δύο υποψήφιοι προορισμοί.

  • Ο ένας ήταν το δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής, και ο άλλος ήταν
  • οι περιοχές κοντά στο τρίτο πόδι Χαλκιδικής. (Ουρανούπολη, Ιερισσός κλπ – παραδεισένια θάλασσα – για ακόμη μία φορά οι παπάδες ξέρουν πολύ καλά από μπίζνα)

Τελικά προτιμήθηκε ο δεύτερος.

Όλοι θα επέστρεφαν από διακοπές την Κυριακή και πρώτα εγώ που οδηγάω δεν θέλω να νιώθω σαν ψάρι μέσα στο δίχτυ, με 40 βαθμούς Κελσίου, στη Θεσσαλονίκης – Μουδανιών.

Μάλλον και οι περισσότεροι έχουν παρόμοια άποψη με μένα, όταν τα συζητάνε στον καφέ, αλλά για ένα μυστήριο ελληναράδικο λόγο, γίνεται της “ιερόδουλης το κιγκλίδωμα” τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού τα τελευταία 17 χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου, κρίση – ξεκρίση.

Και λοιπόν, αφού προετοιμαστήκαμε ψυχολογικά εγώ, το κωλόπαιδο, αυτή και η Αναστασούλα, βάλαμε μπενζίνα, απαντήσαμε στα τελευταία “μέλια” Παρασκευή πρωί με το χαμόγελο στα χείλη που δεν θα ασχοληθούμε μέχρι τη Δευτέρα ξανά, “ξεχυθήκαμε σαν εμετός στους δρόμους”. (Μανώλης Μαυρομάτης – “Ο Ρονάλντο ξεχύνεται σαν εμετός στην επίθεση…”)

Η διαδρομή ήταν τυπική ελληνική, με κάμποσα βρισίδια και χολή από εμένα για μία Χαλκιδικιώτικη σχολή οδηγών που αποφάσισε να βγεί σε μονό-δρόμο-στο-βουνό-με-διπλή-γραμμή-για-να-μην-μπορέσεις-ποτέ-να-την-προσπεράσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, να βράσω το δάσκαλο που κάθονταν δίπλα και δεν έδινε καρπαζιά για κάθε φρένο που πατιόταν πάνω σε στροφές. Φρένο πατάμε πριν τη στροφή, άσχετε! Και πάντα κοιτάμε όσο μπορούμε στο τέλος της στροφής, δεν διορθώνουμε το τιμόνι κάθε 10 μέτρα, αλλιώς όπως λέει κ η 4 χρονών αδερφή μου, πέφτουμε στο γκρεμό και σπάμε το κεφάλι μας.

Παρόλα αυτά, πρόβλεψε ο Δήμος Πολυγύρου και σε μία ανηφόρα ο δρόμος είχε δύο λωρίδες (μάλλον για να προσπερνάς φορτηγά) και ξεμπέρδεψα και το υπόλοιπο της διαδρομής ήταν πιο ευχάριστο, καθώς ακούγαμε τα τραγούδια που έβαλα στο κινητό μου από τότε που το πήρα το 2008…

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, αφήσαμε τις γυναίκες να καθαρίσουν με τα reception-ίστικα και κάτσαμε απολαυστικά στο δερμάτινο καναπέ που ήταν ακριβώς απέναντι από τη ρεσεψιόν και κάποιος θα ορκιζόταν ότι έχει μπεί έτσι για να κάθεται κριτική επιτροπή και να την αξιολογεί για το έργο της.

Πάνε και τα γραφειοκρατικά, έχει έρθει ένας “υπάλληλος” για να μας βοηθήσει με τις βαλίτσες και να μας πάει στο δωμάτιο. Περίμενα και εγώ να δώ εκείνα-τα-ηλεκτρικά-οχήματα-του-golf που σε κουβαλάνε. Αλλά όχι. Τον φορτώσαμε στο αυτοκίνητο και μας είπε πώς να πάμε λίγο πιο πάνω, πώς να παρκάρουμε πολύ μακριά από το δωμάτιο χωρίς λόγο αφού υπήρχε θέση πιο κοντά, και πως να κάνουμε ένα μικρό κυκλάκι με τα πόδια, φορτωμένοι με βαλίτσες γιατί ούτε και αυτός ήξερε που ακριβώς ήταν το δωμάτιο, άσχετα που υποτίθεται ότι αυτό έκανε for a living.

Επίσης μας είπε ψέμματα ότι το κλιματιστικό δεν δουλεύει αν δεν κλείσεις όλα τα παράθυρα, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μου γιατί είχα προσέξει ότι δεν υπάρχουν “παγίδες” για να ξέρει το κλιματιστικό ότι η πόρτα είναι κλειστή (ορκίζομαι ότι αν δεν κουβαλούσαμε γυναίκες με οικολογική συνείδηση το κλιματιστικό θα έκαιγε ακόμα από αντίδραση) και το σημαντικότερο (ναι, αυτό ανάμεσα στο σημαντιπλοίο και το σημαντιβάρκα) δεν μας έδειξε τον πιο σύντομο δρόμο για να κατεβαίνουμε στις πισκίνες (έτσι λέει η Αναστασία, la piscine) και στη θάλασσα, κάνοντάς μας να επιβιβαζόμαστε εις το Ιδιωτικής Χρήσεως Όχημα και να σπαταλάμε πολύτιμους πόρους και διάθεση ψάχνοντας για παρκάρισμα. Εγώ ρε μπούφε δεν κάνω τον κόπο στην όμορφη Θεσ/νίκη να ψάχνω για παρκάρισμα, εσύ θα με κάνεις να ψάχνω στο ξενοδοχείο που πληρώνω;

Ευχαρίστως να τον έδινα στεγνά, αλλά τον ξέρει το κωλόπαιδο και δεν θέλει. Ούτε κάν τα αρχικά του. Τελειώσαμε λοιπόν με τούτο το “αντιπαράδειγμα επιχειρησιακής έρευνας αριστοποίησης-ελαχιστοποίησης πόρων”.

Πάμε για άλλα.

Τα δωμάτια που ειχε για φωτογραφία στο ιντερνέτ, στην ιστ-ι-ο-σελίδα δεν ήταν τα δωμάτια που μας έδωσε. Έγινε και μία μικρή παρατήρηση για αυτό. Ρωτώντας στο τηλέφωνο πριν φτάσουμε explicitly -δεν ξέρω πως λέγεται στα ελληνικά- αν αυτό που βλέπουμε στον τόπο-με-πανιά – ιστιότοπο είναι αυτό που θα πάρουμε (WYSIWYG), μας απάντησε βιαστικά κ ρεσεψιονίστικα:
“Μα ναι, φυσικά!!!”Lie.

Από εκείνη τη στιγμή, είχαμε μονίμως την ιδέα ότι μας κυνηγούσε το αφεντικό, το οποίο παραδόξως εφόσον η Ξενοδοχειακή Μονάδα πρόκειται για Ανώνυμη Εταιρία, βρίσκονταν ΟΛΗ ΜΕΡΑ στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου και καθόλου τυχαία, ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ, ΠΙΣΩ ΜΑΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΑΣ, ΔΕΞΙΑ ΜΑΣ.

All the bloody time. No breaks. Διακριτικότατα μεν αλλά… ήταν εκεί για εμάς.

Το παραπάνω σε συνδυασμό με τις οικογένειές μας και συγκεκριμένα τους πατεράδες μας, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και γέλιου, για εκφράσεις όπως:

  • πασταλιάζω στο ξύλο, Mike Hughes προς εμένα. (χιουμοριστικά πάντα, έχει τη συνήθεια να κολλάει σε λέξεις και φράσεις όπως ο γιός του, να τις υπεραναλύει και να τις επαναλαμβάνει)
  • θερίζω (ανθρώπους, στομάχι and the list goes on), Mike Hughes για τους θεατές που κάθονται πρώτη γραμμή στα WRC rally και θερίζονται όταν το αυτοκίνητο βγαίνει εκτός πορείας. Επίσης ο πατέρας της Γεωργίας για το στομάχι του, όταν τρώει γεμιστά.
  • κομματιάζω (τα πάντα), ο πατέρας του κωλόπαιδου μία μέρα στο παρελθόν που ήταν ακόμη μικρό κωλόπαιδο και κομμάτιασε ένα παιχνίδι του Jumbo.
  • χαρακώνω (???), ???

Αφού ξεπεράσαμε τις φοβίες μας και καταλάβαμε ότι δεν υπάρχει κανένας δράκος κάτω από τα κρεββάτια μας, αποφασίσαμε να ετοιμαστούμε για μπάνιο, στη θάλασσα πρώτα. Αυτό για να ολοκληρωθεί, ο αλγόριθμος χωρίζονταν σε δύο φάσεις.

  • Κατάβαση με το αυτοκίνητο ως τη ρεσεψιόν. (Η ανηφόρα που έκανα μανούβρες ήταν τόσο απότομη που απορώ πως δεν μύρισε συμπλέκτης)
  • Συνέχεια με περπάτημα ως τη θάλασσα μέσω υπογείου τούνελ. Αυτό είχε πιο πολύ πλάκα. Στην αρχή οδεύαμε κατευθείαν σε ένα τούνελ που μάλλον οδηγούσε στην αίθουσα βασανιστηρίων του ξενοδοχείου, αλλά ευτυχώς για εμάς μάλλον αυτή ήταν κατηλημμένη από άλλα κακά παιδιά που ετιμωρούντο εκείνη τη στιγμή και το προσωπικό μέσα από ένα datsun van-άΚΙ(εικόνα παρακάτω) μας έκανε νόημα να φύγουμε και μας υπέδειξε το δρομο για το σωστό τούνελ. Το καλύτερο είναι ότι το τούνελ ήταν club-ίσιο και είχε και μουσική.
Datsun Vanette – Legendary All Purpose Car Model

Φτάσαμε σε πολύ ωραία θάλασσα, παραγγείλαμε καφέδες για να ακουμπήσουμε τους μεταξωτούς μας κώλους σε ξαπλώστρα και να στηρίξουμε τον καπιταλισμό και βουτήξαμε στη θάλασσα.

Εκεί ειναι που η Αναστασία απέκτησε το καινούριο της henna tattoo στο πηγούνι. Μαλώναμε για το ποιος θα έχει τη σημαδούρα και η τελευταια της ήρθε στο σαγόνι, μάλλον φανερώνοντας την επιθυμία της να μείνει μαζί μου, αφήνοντας στην Αναστασία έναν ωραίο “τσαμπουκά” όπως επαναλαμβανόμενα έλεγε και με έβριζε η σημαδουρο-αδικο-χτυπημένη.

Από τότε ζούσα με το φόβο για αντίποινα. Ακόμα δεν έχουν συμβεί και τα περιμένω.

Μετά το μπάνιο ακολούθησε σύντομο lunch επί του οβελιστηρίου που εβρίσκετο επί της πλάζζζ. (προφορά Κωστάλλα)

Το απόγευμα στην πισκίνα, η ομάδα μας αντελήφθην κάποιο διφορούμενα ύποπτο τύπο.

Θα μπορούσε να είναι απλώς ένας ρώσος αθώος πατέρας-ιερέας που μόλις είχε αγοράσει βιντεοκάμερα και αποθανάτιζε τις ευτυχισμένες με την οικογένειά του στιγμές μανιωδώς,

-ή-

πολύ καλά μεταμφιεσμένος κατάσκοπος της KGB εν ώρα συλλογής δεδομένων για τα σχέδια του Putin και της ρώσικης-αρκούδας-που-βρίσκεται-σε-επαγρύπνηση για την ανατροπή του καθεστώτος και του κόζεμου όπως τον ξέρουμε και εφαρμογή των σχεδίων για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Άλλωστε, ο ΚΑΙΡΟC ΓΑΡ ΕΓΓΥC.

Αποφασίσαμε πως αν ισχύει το δεύτερο, ό,τι και να κάναμε θα ήταν μάταιο, οπότε αρχίσαμε να σχεδιάζουμε τις κρεπάλες που θα επακολουθούσαν στο eat-as-much-as-you-can-and-die-we-have-you-insured δείπνο chez la grande bouffe d’hotel’s restaurant.

Τελικά όλα τα λεγόμενα-υποσχέσεις-πολιτικολογίες-απειλές του κ. Βασίλη aka κωλόπαιδου σχετικά με το ότι δεν θα μείνει τίποτα για τους υπόλοιπους γιατί θα τα φάει όλα αυτός, αποδείχτηκαν πιο ψευδή και από τις δηλώσεις του GAP και συγκεκριμένα τη δήλωση “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”.

Ναι ήταν αυτός που έφαγε λιγότερο απ’όλους.

Και τι έφαγε; Μακαρόνια. Που μπορώ ακόμα και εγώ να τα μαγειρέψω ακριβώς 12 λεπτά πριν τα φάω. TRAGIC. Φυσικά εγώ εκμεταλλεύτηκα πλήρως την αφθονία όπως πάντα, όσο-πιο-άπληστα-μπορεί-ο-αμερικάνος και πρέπει να τσίμπησα το κιλάκι.

Αυτό δεν λέγεται φαΐ, λέγεται ΚΤΗΝΩΔΕΙΑ
Αυτό δεν λέγεται φαΐ, λέγεται ΚΤΗΝΩΔΕΙΑ. Κοντεύω να πάθω έμφραγμα και με έχει λούσει κρύος ιδρώτας.

Οι κρεπάλες συνεχίστηκαν και στο πρωινό, όπου συναντήσαμε κάτι λίγο περίεργο. Ενώ καταβρόχθιζα με όρεξη το μπέικον και την ομελέτα μου, είχα κατά νου ότι από πίσω-δίπλα μας κάθονται κάποιοι Ιταλοί. Που επειδή φώναζαν, συμπέρανα ότι πρέπει να είναι από τη Νότια Ιταλία – Σικελία, ίδια φάρα με τους Έλληνες (una fazzia, una razza).

Αυτοί λοιπόν οι ομοιδεάτες και ομοφιλοσοφίστες πούρνο-πούρνο παρήγγειλαν ένα κουβά ρύζι ο καθείς τους.

Ένα κουβά όμως.

Και φυσικά εκτός από το ρύζι, που να σημειώσουμε ότι ήτο μιαν ειδική παραγγελίαν, δεν άφησαν και στην άκρη τον υπόλοιπο μπουφέ. Όταν ένα από τα παιδιά ερωτήθηκε εκ την μητρός του “Più si mangia? – Κ’άλλο θα φας;”, αυτός απάντησε σαν γνήσιος νοτιο-ιταλός “questo è gratis – Αυτό είναι τ(ζ,σ)άμπα”.

Μετά από όλα αυτά, αφού προηγήθηκε και η πρωϊνή επίσκεψη στην τουαλέτα, αποφασίσαμε να οδεύσουμε (σαλπάρουμε μάλλον ειναι πιο σωστό) προς το νησίδιο “εν ονόματι” Αμμουλιανή. Έπρεπε όμως να βιαστούμε για να προλάβουμε το ferry-boat, αφού στην αντίθετη περίπτωση θα κοιτιόμαστε σα βλάκες για 45 λεπτά μέχρι το επόμενο και μάλλον θα μαλώναμε κιόλας, αφού “Ἀργία μήτηρ πάσης κακίαςὍ ἀργός εἷναι μητέρα πάντοτε τῆς κακίας. Δηλ. ὁ ἀργός, ὁ τεμπέλης, κάνει πάντοτε κακό στούς ἄλλους, καί ἔχει μητέρα πάντοτε τήν κακία.” (Ρε τι έχω πάθει με τα κουλτουριάρικα τελευταία…)

Και παρά τα παράπονα του στύλ

“Έλεος ρε Χιουζάκο, μόλις φάγαμε πρωινό, ήρεμα γαμώ την πουτάνα μου”

από την πίσω θέση που καθόταν η-δεν-χρειάζεται-να-πω-όνομα-όποιος-κατάλαβε-κατάλαβε, κατάφερα να προλάβω το βαπόρι πριν σαλπάρει. Βασικά έφτασα από τους πρώτους αλλά… αυτό.

Και εκεί, ήρθα αντιμέτωπο με τον καινούριο μου ήρωα της μετενήλικης μου περιόδου. Θαυμάστε τον παρακάτω επί τω έργω.

my car hero
Ο καινούριος μου ήρωας. Κάνει χρήση Προχωρημένων Αλγορίθμων Ταξινόμησης Αυτοκινήτων σε Φέρρυ Μποατ. Ένας ευφυής πράκτορας, βοηθάει τους ανθρώπους να στριμώξουν το αυτοκίνητό τους. Θα τον ακούσετε συχνά να λέει “Έλα να συντομεύουν οι οδηγοί”, “‘Ελα, έλα, έλα… STOP@$#@. Θα με πατήσεις, περίμενε να φύγω απο πίσω. Ωραια. Έλα ο ΜΑΖDA, έλα έλα κόκκινε έλα έλα…”

Έχει πάρει τη δουλειά του πολύ σοβαρά, εγώ αυτό ξέρω. Κορυφαίος στο είδος του. Πως θα μπορούσε αυτή η δουλειά να λέγεται; Μήπως Advanced and Highly Optimized Algorithmic-Driven Parking Assistant;

Ε, κάτι τέτοια ονόματα δεν έχουν και κάτι Ελληνικά Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ινστιτούτα στα Δριμύκλανα για όσους δεν πέρασαν πουθενά αλλού αλλά πρέπει να γραφτούν ως φοιτητές για να κρύβεται η ανεργία;

Το δικό μας είναι ήδη εφαρμοσμένο στη βαριά βιομηχανία οπότε τέλεια. Εμείς φυσικά ανοίξαμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα και κάναμε τα μυαλά μας σπόγγους για να μπορέσουμε να συγκρατήσουμε όσο παραπάνω σοφία μπορούμε, καθώς δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με τέτοιο επίπεδο κάθε μέρα. Ντοκουμέντο είναι άλλωστε και η κάτωθι φωτογκράφ.

Mpaok sto MYALO - kerkida
Παρακολουθώντας live την ταξινόμηση ΙΧ επιβατηγων. Θυμίζει κερκίδα στη θύρα 4, δεν θυμίζει; Στο αριστερό γυαλί του Βασίλη μπορεί κανείς να διακρίνει και το κατακόκκινο αυτοκίνητό μου.

Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στην Αμμουλιανή και ξεφορτώσαμε τους κώλους μας στο νησί. Μετά από γοργό συμβούλιο μεταξύ μας, αποφασίσαμε να πάμε εδώ για μπάνιο. Η επιλογή κατόπιν εορτής αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από εξαιρετική και θεσπέσια. Μάλιστα, νοικιάσαμε ένα θαλάσσιο ποδήλατο.

Περιγραφή κάτωθι από την έκαστη εικόνα.

Water Cycle, with Slide image
Τέτοιου τύπου ποδήλατο θέλαμε στην αρχή να νοικιάσουμε. Τελικά όμως επειδή το αγγλο-ουαλικό γαλαζοαίματο δέρμα μου δεν ανέχεται τόσο μεγάλη έκθεση στον ήλιο, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με το παρακάτω.

Ναι, τελικά δεν πήραμε αυτό με τη νεροτσουλήθρα. Εκτός από τον ήλιο, ίσως φοβηθήκαμε μην τη σπάσουμε επειδή το 1/2 της ομάδας ήτο ελαφρώς χονδροί.

Water Cycle with Tent image
Ναι, τελικά πήραμε ένα τέτοιου τύπου. Απλά ήταν πιο μεγάλο σε μέγεθος και είχε και ένα τζάμι που μπορούσες να χαζέψεις το βυθό

Για να πώ την αλήθεια, εγώ περίμενα να νοικιάσουμε κάτι τέτοιο. Αλλά που να βρείς τον προμηθευτή του James Bond, τον κύριο Q (Quartermaster) εδώ στην Ελλάδα…

transformer cycle image
Ένα τέτοιο ήθελα και θα πατούσα “όλους”

Τέλος πάντων, ήσαν πολύ ωραία και μάλιστα όσο έκανα εγώ και ο bill πετάλι, το λιμενικό ήταν σε ετοιμότητα να μας κόψει κλήση για υπερβολική ταχύτητα και επικίνδυνη οδήγηση. Με τη βοήθεια των πλοηγών-πληγών μας, κατευθυνθήκαμε προς μία private-beach με το σκάφος μας, έτσι γιατί μπορούσαμε. Μάλιστα αυτός που μας νοίκιασε το θαλάσσιο-ποδήλατο ισχυρίστηκε ότι αν θέλαμε ας πηγαίναμε και απέναντι στη Σάρτη (!).

Στο δρόμο φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε τις βουτιές μας. Αλλά όπως υπαγορεύει και ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα,

“όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και η ανάλογη αντίδραση”

Και επειδή δεν μου αρέσουν οι λαϊκοαπλουστεύσεις γιατί σύμφωνα και με τον κ Albert Einstein

Make things as simple as possible, but not simpler.”

Οπότε, ανασκευάζω σε

“Οι δυνάμεις που εξασκούνται από την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά τη φορά.”

Ας εξηγήσουμε τι έγινε λοιπόν.

Ετοιμαστήκαμε για βουτιά εγώ και ο λαχανοκέφαλος φίλαράκος μου. Μετρήσαμε 1, 2, 3, 4 (σαν καλό rhythm section) και εντελώς συντονισμένα αποχαιρετισαμε τη βάρκα. Επειδή διαφέρουμε περίπου κατά 25.12 κιλά τουλάχιστον… (θεέ μου, τι αντιφατική πρόταση)

… έσπρωξα τη βάρκα αρκετά πιο πολύ απ’ότι αυτός, και κόντεψα να τον θάψω στον πάτο μαζι με τα φύκια, καθως του ήρθε η βάρκα στο κεφάλι. Ακούστηκε και γκτούκ.

Και φυσικά λόγω του βεβαρυμένου ιστορικού μου με τη σημαδούρα, άκουσα πολλά βρισίδια από τους λοιπούς επιβάτες. Αλλά κατά τ’άλλα, όλα καλά. Πήγαμε στο ιδιωτικό παραλιάκι μας και απολαύσαμε τα πλούτη μας.

Η συνέχεια στο part II προσεχώς… Ήδη έγινε νουβέλα το pt I…

 

Leave a Reply