Laptop Hard Disk Drive Almost Dead.

Ναι. Ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα που μπορεί να συμβεί σε κάποιον. Εμένα προσωπικά όλα τα αρχεία μου βρίσκονται ή σε κάποιο repository στο διαδίκτυο (τα προγράμματα που γράφω κυρίως) ή στο Dropbox (δλδ ΚΑΙ στο διαδίκτυο) ή μοιρασμένα σε άλλους υπολογιστές μου, ή τέλος μοιρασμένα σε τρείς υπολογιστές (LAN) που συγχρονίζονται όταν είναι συνδεδεμένοι. (τα μεγάλα αρχεία). Φυσικά δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν χάσω τις 8 σειρές House που έχω στον εξωτερικό σκληρό μου δίσκο γιατι εύκολα μπορώ να τις ανακτήσω… (Τις έχει μάλλον και η φίλη μου η Julia)

Ήρθα λοιπόν αντιμέτωπος με ένα laptop μιας φιλης που ξαφνικά δυσλειτουργούσε σημαντικά. Αρχικά περίμενα να πρόκειται για software πρόβλημα, αλλά προχωρώντας κατάλαβα πως το πρόβλημα του υπολογιστή ήταν να διαβάσει το data file από το Microsoft Outlook. Αφού δοκίμασα όλα τα CHKDSK /f /r (fix errors and scan for bad sectors) χωρίς επιτυχία και κατάλαβα ότι κάθε λεπτό που ο δίσκος περιστρέφονταν, έκανε seeking διάβαζε ή έγραφε δεδομένα μείωνε τις πιθανότητες να ανακτήσουμε οτιδήποτε…

…αποφάσισα να “παγώσω το χρόνο”. Και κατά κυριολεξία, θα έβαζα τον δίσκο στην κατάψυξη.

Ο λόγος είναι μία θεωρία που κινείται στα όρια του θρύλου και της πραγματικότητας και ουσιαστικά υποστηρίζει ότι βάζοντας το δίσκο στην κατάψυξη του δίνεις λίγη ζωή έτσι ώστε να προλάβεις να αντιγράψεις τα αρχεία σου. Το είχα διαβάσει κατά καιρούς αλλά δεν το είχα δώσει και πολύ σημασία επειδή όπως είπα και πριν δεν με ενδιέφερε.

Η διαδικασία λοιπόν έχει ως εξής. Βγάζουμε το σκληρό από το laptop, τον τοποθετούμε στο icy box μου, αντιγράφουμε όσα αρχεία μπορούμε χωρίς πρόβλημα, ελέγχουμε κάποια δείγματα αυτών για να βεβαιωθούμε ότι δεν ειναι corrupted και σημειώνουμε τυχόν φακέλους που ο δίσκος κάνει νάζια. Ο συγκεκριμένος έκανε clicking. Τώρα τι clicking, ας πούμε ήπιας μορφής σε σχέση με αυτά:

Μόλις τελειώσουμε με τα περισσότερα αρχεία λοιπόν, και έχουμε σημειώσει αυτά που δυσκολευόμαστε, μπορούμε να επιχειρήσουμε στα τελευταία ένα τελευταίο checkdisk από το command line

Αν μετά από αυτό καταφέρουμε να κουνήσουμε το αρχείο, ανοίγουμε άλλη μια μπύρα ή αυτοσερβιριζόμαστε από το αγαπημένο μας ουϊσκάκι και επιβραβέυουμε τους εαυτούς μας με μια ώρα χαζολόι στο internet.

Ειδάλλως, ετοιμαζόμαστε για την τελευταία μας επιχείρηση – ελπίδα: (τρόπος του λέγειν – not literally)

Για εμένα, αυτό ισχύει. Δεν σερβιρίστηκα ακόμη τίποτε. Ο αλγόριθμος έχει ως εξής.

i = 2 ώρες

Όσο i < infinity (ή έστω μέχρι να τελειώσει η υπομονή σας…)
Βάζουμε το δίσκο στην κατάψυξη για i ώρες, μέσα σε μία σακούλα ερμητικά κλειστή για να μην βγάλουμε το δίσκο σαν παγωμένο ποτήρι για τη μπύρα μας.

Βγάζουμε το δίσκο από την κατάψυξη, τον τοποθετούμε στο icy box (που τώρα είναι στην κυριολεξία icy) και ξαναπροσπαθούμε.

Αν τέλος – επιτυχία λέμε, παίρνουμε παγάκια από την κατάψυξη και τα ρίχνουμε στο ποτήρι, αφού το γεμίσουμε με ωραίο scotch whiskey (10 years + λέμε).

Αλλιώς i++; (ή όσες παραπάνω ώρες θέλουμε) και ξανά μανά τα ίδια.

Αυτά. Σίγουρα αν κάποιος έχει million dollar data μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο super λογισμικό (μπορεί να κάνει κανείς ένα search στο google), αλλά για μένα ο θρύλος μέχρι ένα σημείο επιβεβαιώθηκε.

Leave a Reply