“On whether albums in music are dead or not”

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα σχόλιο που έγραψα με αφορμή το παρακάτω άρθρο και κάποια από τα σχόλια που το συνοδεύουν.

Δεν συμφωνώ με τη γενική δαιμονοποίηση του album, χωρίς να θέλω να φανώ οπισθοδρομικός στα καινούρια trends της μουσικής βιομηχανίας.

Όπως έγινε ξεκάθαρο από τον Tommy στα σχόλια, όντως τα album που υπήρχαν σαν albums μόνο και μόνο επειδή το cd χωρούσε 70-80 λεπτά, πρέπει και ΘΑ σταματήσουν τώρα που δεν υπάρχει πια τέτοια ανάγκη.

Γενικά διαφωνώ με την σκέψη ότι “ο καλλιτέχνης πρέπει να πηγαίνει όπως τον πηγαίνουν τα πράγματα” (40 λεπτά βινύλιο – 40 λεπτά μουσική), ειδικά στην εποχή που ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να είναι ανεξαρτητος από εταιρίες κλπ, και εκτός και αν εγώ την παρεξήγησα, νομίζω ότι

είναι “συνταγματικά” αντίθετη με την ελευθερία έκφρασης, επιλογών, φιλοσοφίας και νοοτροπίας, αρχές που αποτελούν το μανιφέστο τη φωνή, αλλά και το λόγο ύπαρξης του καλλιτέχνη.

Για μένα,

το album αποτελεί μία οντότητα, ένα πνευματικό παιδί του καλλιτέχνη, αντικατοπτρίζει τις ανησυχίες του, τη διάθεσή του, την έμπνευσή του, την κατεύθυνσή του και άλλα πολλά, όπως η διαδικασία σύνθεσης, δημιουργίας, ηχογράφησης και μίξης σε μια συγκεκριμένη περίοδο.

Όλα αυτά μπορεί μετά να τα προσφέρει στους οπαδούς του και να δείξει ότι η μουσική του περνά μία διεργασία, όπως το καλό κρασί, και δεν είναι μόνο βιαστικό δημιούργημα του Φοίβου στο Logic.

Είναι από τα ωραιότερα πράγματα σαν ακροατής να μπορώ να έχω το στιγμιότυπο μιας μπάντας σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και όχι μόνο να βλέπω την εξέλιξή της, αλλά ακόμα να συμπεραίνω σε ποιες κατευθύνσεις πειραματίζεται.

Αυτό το πανδαιμόνιο των μεμονωμένων κομματιών που τείνει να γίνει το status και υποστηρίζεται από τα κοινωνικά δίκτυα και τις διάφορες πλατφόρμες νομίζω στ’αλήθεια ότι θα ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙ την ποιότητα της μουσικής σε πολλές περιπτώσεις. Πώς να το κάνουμε, είναι εντελώς διαφορετική εμπειρία όταν βάζω ένα album Pink Floyd να παίζει στα ωραία μου τα ηχεία (άσχετα αν είναι cd ή άλλη μορφή) και κάθομαι πίσω με το καλό μου το whiskey και αφουγκράζομαι την κάθε νότα και ταξιδεύω…

…και διαφορετικά όταν κάνω κλικ το link στο fb που το έκανε share ο τάδε ή η τάδε, ακούω κάτι που πολλές φορές είναι σε χαμηλή ποιότητα (360p) και κουτσομπολεύω και λίγο τους υπόλοιπους τι λένε στα σχόλια.

Το ένα είναι “το πολυτελές μου δείπνο στο ακριβό και καλαίσθητο εστιατόριο” και το άλλο είναι “η βρωμιά στο fast food”. Και τα δύο χρειάζονται και είναι ωραία σε περιστάσεις, αλλά συμπεραίνω ότι ο κόσμος αρχίζει και χάνει τη γραμμή και το νόημα μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων.

Γι’αυτό και “εγώ σαν καλλιτέχνης” που θέλω να δώσω στους λιγότερους που με ακούνε κάτι που προσπαθεί να είναι αντάξιο με αυτά που θα άκουγα εγώ, θα προσπαθήσω να τους δώσω κάτι premium και όχι junk. Επειδή αυτό θέλω να με χαρακτηρίζει και γι’αυτό θέλω με ακολουθούν οι οπαδοί μου. Και θέλω να είμαι ειλικρινής και εντελώς προσωπικός απέναντί τους.

Φυσικά, ενδεχομένως κάποιος μπορεί να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση των μεμονωμένων κομματιών αραιά και που, επειδή θέλει να ακουμπήσει νέους ακροατές. Κανένα πρόβλημα, αν και σε αυτές τις περιπτώσεις και για αυτού του είδους τα album το marketing από μόνο του είναι viral. Και τα σχόλια προσωπικά.

Leave a Reply